BEN BENDE KARGAŞA

Bugün ben, bende kargaşa içindeyim;
ben, senle kavgaya tutuştum, gönül.
Yüreğimde çığlık, ruhumda kargaşa;
yüreğime saplanan bütün dikenleri,
gözlerime düşen karanlığı
söküp atmaya takatim kalmadı.

Bedenimde yangın—ateşi harlanmış;
bir tek dost selamına hasret kaldık.
Dost muhabbeti kayıpta;
sevda, aşk masallarda kaldı.
Gözlere yıldız değil,
gözyaşı düştü.

Koca yürekli sandım, ardın sıra geldim;
sarılıp yüreğine—meğer koca bir yalanmış.
Gözler suskun,
dudaklar kilitli;
mimiklere gölge düşmüş.
Dudaklarıma değil,
ruhuma suskunluk çöktü.

Yangın düştü yüreğimin orta yerine;
sevgi ve sevmek nerede kaldı?
Tarihin tozlu raflarında kaldı—
bedenimde yangın,
yüreğime acılar düştü.

Bir tek omuz aradım,
başımı dayayacak kadar.
Bir tek söz diledim,
sızımı dindirecek kadar.
Kimsesizliğin sesi büyüdü içimde;
adını anınca bile titredi gece.

Ben sende kayboldum, gönül;
izim silindi rüzgârın eşiğinde.
Yine de bir kıvılcım saklar içim:
dönsün gece, aydınlık erişsin
ve ben, adı “sevda” olan o eski sesten
yeniden tutunayım hayata.