Ali Baba Karakaş – 17 Şubat 2026
Elimde kalan bir tek kırık resmin
Unutmadığım asil ve asi duruşum
Anadolu'nun bütün renkleri özünde
Dağların dili, sevginin pınarı.
Sevdanın en güzeli yaşanır yüreğinde
Çobanın kaval tınısı, sevdanın türküsü
Kaç dağın esintisi düştü yüreğime
Nehirlerin akışına kaç şiir savurdum
Gecelerimin en parlak yıldızı gözlerin
Umudu kervan eyledim yolunda
Yüreğimi sana saklı tuttum
Bir tek kilidin anahtarı sende saklı sevgilim.
Kaç mevsim geçti ten kokunu arar
Baharın en güzel kokusu teninde
Vadilerin çiçeklerini kıskandıran güzelliğin
Benden kalan seni bilür akan nehir gibi saf
Birde şehvetli bakışında kaybolan gözlerim
Tanyeli çökmüş göğsüme-nefesim
Vaşak bakışların asılı kaldı gözlerim
Sen hayalime değil özüme gel ki sevdan olayım
Yalnızlığın en ağır taşını seninle taşıdım
Her kelimeyi kanımda damla damla yazdım
Aşkın, ömrümün en derin yarası ve ilacı
Sensizliğin gölgesinde seninle bile varım..