Ali Baba Karakaş – 03 Mart 2026
Yol uzun, ömür kısa yürümeye
Yetemedim sana gönül, affet beni
Memnun edemedim seni bir kere
Vazgeç benden artık, ben çoktan tükendim
Dost aramaktan yorgun düştüm
Hakikat peşinde gönül kalmadı
Dünya karanlıklar içinde bir zindan
Sen beyaz görünürsün ama var olamazsın
Vicdanlar delik cep gibi, dökülüyor bir bir Ne insanlık kaldı ne de vicdan
Dost bildiklerim ekmeğime göz dikti
Sevda sandım, inandım, yüreğimi verdim
Ne gerçek bir dost bulabildim ne de sevda O da cebime baktı, meğer yalanmış
Kiminle yola çıkayım, kim kaldı dost
Gönül, sen geç kaldın temiz dünyaya
Son kalan dosta da yetişemedin Geç kaldın, güzellikler tükendi
Dost bildiklerim nefesimi kesti
Gözümdeki ışığı söndürdüler
Geç kaldın gönül, arama artık sevdayı Ömrün yetmedi doğru insana
Çığlıkların doğruya ulaşmadı
Aşka sesin olmadı... bari sen sus.