Ali Baba Karakaş – 13 Ocak 2026
Gün akşama evriliyor, acı çöker ruhuma
Yıldızlar doğar yüreğim paralanır
Doğan yıldızlar gözlerini hatırlatır
Akşam olunca üryan sarılman düşer aklıma
Sen varken akşamlar aydınlık olurdu
Gözlerin deniz feneri gibi aydınlığım olurdu
Yaseminler çiçek açmış senin kokun
Sokaklara senin kokunu yayılmış
Ustume ustume geliyor koca binalar
Odaya kapandım çektim perdeleri
Bu yürek nasıl dayansın kokun her yerde
Buğday tenlim kara gözlüm
Sen yoksan ne yürünecek yol biter
Nede akşamlar sabaha evrilir
Sözün vardı bana halvet çekilecektik
Şimdi ben halvetteyim ama sensiz
Buğday biçme zamanı varamam tarlaya
Senin tenini hatırlatır nasıl dayanayım
Çeşmenin başında toplamış kadınlar
Senin en sevdiğin türkü çalınıyor
Kulaklarımda yankılanıyor türkü
Yüreğim sızlar, bedenim çıra gibi tüter
Biter mi sensizliğim bir daha gülermiyim
Bu yazgıyla bozulsun harabım sensizliğe...